Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
Mapa serwisu
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
piątek, 18 sierpnia 2017
230 dzień roku
pn wt śr czw pt so nd
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
imieniny
Bogusława, Bronisława, Ilony
Galerie
Urząd Wojewódzki w Warszawie
Urząd Marszałkowski w Warszawie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych
KRUS
Wojskowa Komenda Uzupełnień w Radomiu
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska w Warszawie

Osady wiejskie

 

Aleksandrów

Wieś powstała w końcu XIX wieku. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1900 roku.

Nazwa imienna, trudno ustalić, od kogo pochodzi. Początkowo była częścią wsi Stary Rzechów, później kolonią Aleksandrów.

W 1921 liczyła 22 budynki mieszkalne, 102 mieszkańców. Należała do parafii Grabowiec. 8 września w czasie bitwy pod Iłżą zginęło w Aleksandrowie 139 żołnierzy polskich. W czasie okupacji za pomoc udzieloną partyzantom spalono dwa gospodarstwa z rodzinami (informacje uzyskane od Jana Głoda- członka AK).

Miejscowość zelektryfikowano w 1965, zwodociągowano w 1996. W 2002 roku mieszkały tam 62 osoby.

Borcuchy

Wieś powstała na przełomie XIX i XX wieku. Na mapie z 1839 roku zaznaczono istnienie niewielkiej osady o nazwie Borsuki.

Nazwa wsi pochodzi od majątku Borsuki, który po śmierci Karola Wickenhagena otrzymał jego syn Jerzy. Prawdopodobnie systematycznie wyprzedawał swój majątek aż do rozpoczęcia II wojny światowej (pola uprawne, stadninę koni i kilkadziesiąt hektarów lasu, na którego powierzchni powstała później miejscowość Kaniosy). Lasy, które posiadała rodzina Wickenhagenów, bogate były w czerwony modrzew. Po drzewo - używane do budowy statków i młynów - przyjeżdżali do majątku Borsuki kupcy z całej Europy. W 1933 Jerzy Wickenhagen przekazał w darze 20 mórg ziemi na rzecz probostwa i kościoła w Grabowcu. Za sprzedane (przed wojną) Borsuki dziedzic zakupił dworek w Kobyłce i kamienice w Warszawie. Wieś zelektryfikowano w 1964, a wodociąg założono w 1995. W 2002 roku mieszkały 93 osoby.

Ciecierówka

Pierwsza informacja o wsi pochodzi z 1827 roku z Tabelli Miast i Wsi Królestwa Polskiego. Wieś położona w pobliżu dużego pasma lasów małomierzyckich. Znaczenie nazwy można wiązać z żyjącą tam dziką fauną leśną bądź z działalnością hodowlaną człowieka. Oboczna nazwa wsi, często używana przez mieszkańców brzmi Cieciorówka. W 1827 miejscowość liczyła 130 osób i 25 domów, a w 1880 - 243 mieszkańców, 36 domów i 496 mórg ziemi włościańskiej. W 1921 wieś zamieszkiwało 299 osób w 58 domach. Szkoła czteroklasowa powstała w Ciecierówce tuż po I wojnie światowej.

12 sierpnia 1944 na drodze prowadzącej z Lipska do Iłży doszło do potyczki między żołnierzami AK, dowodzonymi przez Marcelego Dusińskiego ps. „Dym” a oddziałem Wehrmachtu. Na drugi dzień po bitwie Niemcy otoczyli Ciecierówkę i wywieźli do obozów wielu mężczyzn oraz spalili Budki Ciecierowskie.

Wydarzenia te upamiętnia pomnik. Wieś zelektryfikowano po II wojnie światowej. W 2002 mieszkały we wsi 52 osoby.

Dubrawa

Nazwa wsi wywodzi się prawdopodobnie od słowa czeskiego „dubrawa”, „dobrawa” oznaczającego las dębowy, las liściasty z przewagą dębów (wpływy południowosłowiańskie). Dubrawa położona jest wzdłuż drogi prowadzącej do Iłży. W 1921 roku powstała tam szkoła, która liczyła dwie klasy. Kolejnymi kierownikami tej placówki byli: Emilia Walicka, Józef Kopciał, Bronisław Wójtowicz, Marian Skrzypczyk, Kazimiera Piątek i Jadwiga Jędraszek. W 2002 wieś zamieszkiwały 124 osoby.

Grabowiec

Nazwa miejscowości wywodzi się od: grabu, grabowego lasu, zagajnika. Dobra Grabowca dziedziczyli wojewodowie Krakowa tacy, jak: Krzyżanowski, Giebułtowski, Skarszewski, Chomętowski, Tarłowski, Małachowski. W 1818 roku miasto Grabowiec przynależało do województwa sandomierskiego, obwodu opatowskiego, powiatu soleckiego. W roku 1827 były tu 84 domy, które zamieszkiwało 504 mieszkańców, w 1861 - 445 mieszkańców, a w 1890 - 86 domów i 592 mieszkańców, do mieszczan należało wtedy 626 mórg ziemi. W latach 1914 - 1916 czyniono próby o przywrócenie praw miejskich. Przywrócono jarmarki, zlokalizowano sąd grodzki. Jednak z powodu całkowitego spalenia Grabowca w czasie I wojny światowej starań zaniechano, zadowalając się prawem osady. W 1922 ks. Józef Drabowicz założył Ochotniczą Straż Ogniową. W okresie międzywojennym był to osada miejska licząca wg stanu na 1929 r. 656 mieszkańców. Najbliższy urząd pocztowy znajdował się w Siennie. Bednarzem w Grabowcu był W. Fijas. We wsi były dwa zakłady kowalskie jeden z nich należał do A. Bieleckiego a drugi do S. Rozwadowskiego. Piwiarnie w Grabowcu prowadziła pani Jurecka. Działały dwa sklepy spożywcze jeden z nich należał do A. Jureckiego a drugi do W. Skwarlińskiego. Obok wsi były trzy wiatraki, jeden z nich należał do W. Fijasa, drugi do J. Płatka a trzeci do S. Zaczka.

Na miejscowym cmentarzu znajduje się zbiorowa mogiła 139 żołnierzy i oficerów. Po wojnie wieś rozwijała się dynamicznie, powstały kolejno: Urząd Pocztowy (1949), Wiejski Ośrodek Zdrowia (1956). Pierwszą pracownicą ośrodka była p. M. Sowa- felczer. Później - H. Sierant, K. Halikowski, Z. Różycka, J. Sznajder, J.Grekowicz, E. Nowacka, M. Grekowicz. W 1954 utworzono Gminną Radę Narodową. Pierwszym przewodniczącym był Mieczysław Skrzypczyk. Powstały budynki użyteczności publicznej: budynek szkoły podstawowej (1956), strażnica z piętrem na lokum dla Gromadzkiej Rady Narodowej (lata 1959-1966). Następnie: sklepy, agronomówka, bar, baza Kółka Rolniczego (lata 60-te), powstały nowe sale lekcyjne (1964), wybudowano zlewnię mleka (1970), wodociągi (1994 – 1999) i przeprowadzono telefonizację wsi (1999). W 2002 miejscowość liczyła 490 osób.

Szersze informacje znajdzie Czytelnik w PORTRECIE GRABOWCA.

Grechów

Wieś ta powstała między 1569 a 1590 rokiem. W spisach podatkowych parafii Krempa z 1569 roku nie umieszczono jeszcze tej wsi. Jednak w aktach erekcyjnych parafii w Rzeczniowie z 1590 roku wymienia się wieś o nazwie Gryfów (villae Gryfow), która miała oddawać dziesięcinę do kościoła w Rzeczniowie. Dawniej Grzechów. Nazwa topograficzna, utworzona z oboczności wyrazów „grzechot” i „rechot”, w znaczeniu: grzechotać, rechotać, skrzeczeć (o żabach). K. Dejna uważa, iż nazwa wywodziła się od słów: grzech, grech, grela, grzechut, grechut.

W XVIII wieku Grechów zwano też Grochowem.

W 1880 Grechów stanowił własność Banku Polskiego w Warszawie. We wsi był folwark należący do klucza rzeczniowskiego liczył 46 mieszkańców, 621 mórg ziemi. W 1921 było 28 domów, 204 mieszkańców, w tym 92 mężczyzn i 112 kobiet. W Grechowie istnieje Ochotnicza Straż Pożarna.

W 2002 wieś liczyła 148 mieszkańców.

Jelanka

Wieś powstała najpóźniej w połowie XVIII wieku. Z 1762 roku mamy informacje o istnieniu folwarku należącego do dóbr rzeczniowskich Małachowskich. Na mapach z początku XIX wieku znajdujemy folwark o nazwie Jelonka

Nazwa topograficzna, odzwierciedlająca walory przyrodniczo- krajobrazowe; „jedlany” (zagajnik, las) lub od staropolskiego „jedla”- jodła. Jelonka to wynik uproszczenia grupy dl na l, być może pod wpływem skojarzenia – jeleń, jelonek.

W latach 1918- 1922 istniała szkoła powszechna, którą zorganizował Jan Dłużewski (urodzony w 1888 r., długoletni sołtys Jelanki). W 1921 wieś liczyła 44 domy, 279 mieszkańców. W 1932 powstała OSP.

W 2002 liczyła 198 mieszkańców. W miejscowości zlokalizowane są duże gospodarstwa rolne specjalizujące się w hodowli bydła i trzody chlewnej.

Kaniosy

Ustne przekazy głoszą, że nazwa powstała dzięki pomysłowi dziedzica, Wickenhagena, który „kaniami” nazwał ludzi poszukujących wody pitnej w wyrąbywanym pod gospodarstwa lesie /informacja uzyskana od Wandy Chodorowskiej/.Niegdyś była to wieś serwitutowa Podkońc. Obecnie Kaniosy, to malownicza miejscowość, której tereny mogą służyć agroturystyce, z uwagi na bliskość kompleksów leśnych (lasy iłżeckie). Odległa od siedziby gminy o 10 km. W 2002 liczyła 55 mieszkańców.

Kotłowacz

Nazwa wywodzi się od rodzaju podłoża, ma związek z wyrazem „kotłować się”. W 1921 roku miejscowość liczyła 27 domów, 114 mieszkańców, w tym 59 mężczyzn i 55 kobiet. W 2002 mieszkało 105 osób.

Margrabszczyzna

Nazwa pochodzi od przymiotnika „margrabski” - należy do margrabiego: np. margrabska własność, margrabski majątek, margrabskie włości. Administracyjnie wchodzi do Wólki Modrzejowej-Kolonii, położona w południowej części gminy przy granicy z woj. świętokrzyskim. W 2002 liczyła 8 domów zamieszkałych. Mieszkańcy wsi utrzymują się z pracy w lesie.

Marianów

Nazwa powstała prawdopodobnie od założyciela wsi, należała do dóbr Czerwona. W 1880 roku podlegała gminie Łaziska, parafii Wielgie. W 1880 (po parcelacji) liczyła 372 morgi ziemi włościańskiej, 2 morgi dworskie, 141 mieszkańców w 21 domach. W 1918 istniała szkoła podstawowa. Założył ją prawdopodobnie Jan Zieliński (światły gospodarz, który początkowo w niej uczył). Pierwszymi nauczycielami byli: Wojciech Nobis (zginął w obozie koncentracyjnym), Stanisława Zwierzebniecka, Maria Cach. Przed wojną mieszkała w Marianowie rodzina żydowska, Berek Waysberg prowadził sklep i olejarnię. W czasie II wojny światowej szkoła nie pracowała. Wznowiła działalność po wyzwoleniu już jako 7- klasowa, uczył Józef Tuźnik. Do szkoły uczęszczały dzieci z Ciecierówki, Antoniowa, Podolan i Bielan. W 1965 wieś zelektryfikowano i założono straż pożarną. W 2002 Marianów liczył 124 mieszkańców.

Michałów

W 1880 wchodził w skład dóbr Rzechowa. W 1921 Michałów liczył 13 budynków, 71 mieszkańców, w tym 11 osób wyznania mojżeszowego. Michałów jest malowniczą miejscowością położoną na trasie Iłża- Lipsko usytuowaną w kompleksie leśnym należącym do Nadleśnictwa Marcule. W 2002 mieszkało 89 osób.

Osinki

Nazwa odzwierciedla walory przyrodniczo – krajobrazowe. Wywodzi się od słowa „osiniak”- młody las osikowy lub też rodzaj grzyba. Wieś powstała po wykarczowaniu lasów należących (według ustnych przekazów) do generała rosyjskiego, który sprzedał je osadnikom niemieckim. To właśnie oni byli pierwszymi mieszkańcami wsi. W 1921 Osinki liczyły 21 mieszkań i 101 osób. Wieś zelektryfikowano w 1965. W 2002 w Osinkach mieszkało 48 osób.

Pasztowa Wola

Wieś powstała w połowie XV wieku. Pierwsze informacje o tej miejscowości pochodzą z Liber beneficjorum…. Dawniej Parstowa Wola, też Paskowa lub Paszkowa Wola. Parst miał charakter przezwiskowy - znaczył palec bądź pasek albo był zmazurzoną formą imienia Paszek. Nazwa świadczy o osadniczej działalności człowieka na tym terenie.

W XV wieku była to posiadłość biskupów krakowskich, osadzona na prawie niemieckim (dziesięć łanów kmiecych dawało dziesięcinę biskupowi, dwie karczmy z rolą przynosiło dziesięcinę w wysokości do 8 grzywien). W 1452 nadał je Zbigniew Oleśnicki dla szpitala w Iłży. Sołtysostwo posiadało jeden łan i karczmę.

W 1569 roku wieś liczyła 10 łanów ziemi z dzisięcioma kmieciami. We wsi był też jeden łan wójtowski, mieszkało również 3 komorników.

Wieś od XV wieku aż do 1789 roku należała do biskupów krakowskich w ramach klucza iłżeckiego. Zachował się inwentarz folwarku z 1577 roku, który obejmował:krów dojnych 4, krowa jałowa 1, jałówek 2, wypuszcząt 7, cielę latosie 1, świń starych 8, nazimąt 10, gęsi starych 13.

W 1645 roku wieś liczyła już prawie 18 łanów ziemi, mieszkało 280 osób, a w 1662 roku już 438 mieszkańców.

Pasztowa Wola ma (sięgające XVI wieku) tradycje bartnicze. W 1789 roku mieszkało 10 bartników, posiadali oni ponad 50 barci. Byli to samodzielni chłopi płacący z tego tytułu podatki: Paweł Mirota, Paweł Kryska, Wojciech Mirota. W Pasztowej Woli, Rzechowie i innych okolicznych wsiach pojawiały się też inne nazwiska bartników, np.: Borek, Niewczas, Ciołek, Pacek i Wojtas. Według danych z roku 1668 bartnictwo zanikło na tym terenie. Stało się tak po części na skutek wojen z połowy XVII wieku, ale jak udowodnił L. Stępkowski była też klimatyczna przyczyna, wszak w połowie XVII wieku klimat się w Polsce oziębił. Stan ten trwał to połowy XVIII wieku. Na skutek tych zmian pogorszyły się warunki pracy bartników. Efekt ich pracy był coraz mniejszy. Dopiero w końcu XVIII wieku mamy informacje o odrodzeniu się tradycji bartniczej w Pasztowej Woli.

W 1827 wieś liczyła 18 domów i 154 mieszkańców. W 1880 miejscowość zapisywana jako Pasztowa Wolya (wieś, folwark i osada leśna)miała cegielnię, olejarnię, 43 domy, 292 mieszkańców, 694 mórg ziemi folwarcznej, 251 mórg ziemi włościańskiej. Należąca do wsi osada leśna liczyła 2 domy, 7 mieszkańców, 30 mórg ziemi dworskiej. W 1921 r. Pasztową Wolę Kolonia zamieszkiwały 163 osoby w 27 domach, natomiast Pasztową Wolę Wieś 163 -osoby w 28 domach. Od 1924 istniała szkoła (szerzej o szkole na dalszych stronach). W latach 1954 – 74 istniała Gromadzka Rada Narodowa. W 2002 Pasztowa Wola Kolonia liczyła 182 mieszkańców, a Pasztowa Wola - 85.

Pawliczka

Dawniej folwark w powiecie iłżeckim, (odległy od Iłży o 14 km). Ostatnio wieś należąca do gminy i parafii Rzeczniów. W 1827 Pawliczka liczyła 6 domów, 52 mieszkańców. W 1880 było 2 domy, 21 mieszkańców i 1288 mórg ziemi. W 1929 roku wieś liczyła 524 mieszkańców. Kowalem w Pawliczce był A. Szymański. Olejarnie prowadził J. Wojsberg, a wiatrak M. Albakier. W 1960 powstała straż pożarna, która w 2001 została włączona do Krajowego Systemu Ratowniczo Gaśniczego. W 2002 Pawliczka liczyła 362 mieszkańców.

Płósy

Dawna nazwa Płusy. Powstała od słowa „płóska”- wydłużona działka pola lub od słowa „płósa”- długi kawałek ziemi mający 12 zagonów. Od 1969 działała w Płósach Ochotnicza Straż Pożarna, z własną remizą strażacką. W 2002 w Półsach mieszkało 143 osoby.

Podkońce

Nazwa miejscowości powstała od wyrażenia przyimkowego „pod koniec” w związku z peryferyjnym usytuowaniem wsi na końcu lasu. W XIX w. liczyła 70 mieszkań, 439 mieszkańców, 969 mórg ziemi. Należała wtesdy do zaboru rosyjskiego i znajdowała się w Guberni Radomskiej. Podczas rusyfikacji część mieszkańców Podkońc zmieniła wiarę i przeszła na religię mariawitów (odłam prawosławia). Centrum tej religii stanowiły cerkiew- usytuowana w Prędocinie (dziś już nie istnieje) oraz cmentarz jej wyznawców. Ruiny cmentarza zachowały się do dzisiaj. W czasie I wojny światowej wieś była miejscem licznych bitew wojsk rosyjskich i austriackich, wokół znajdowały się okopy, była prawdopodobnie w całości spalona. Po odzyskaniu niepodległości powstała w Podkońcach szkoła podstawowa, w której uczyła Adela Nekula. Później mieszkańcy zbudowali czteroklasową szkołę drewnianą na placu ufundowanym przez mieszkańców. Kierownikiem była Anna Tomasik.

W 1921 wieś liczyła 103 budynki mieszkalne i 610 osób, w tym wyznania mojżeszowego-14, mariawitów -15. Według spisu przed II wojną światową było 100 domów i blisko 900 mieszkańców. Wybitnymi działaczami na tym terenie byli m. in. Wincenty Tomasik „Potok”, Antoni Dziura „Szczęk”, Adam Łosiak. Od 1947 działała w Podkońcach jednostka OSP. W 1966 wybudowano nową szkołę (tysiąclatkę) a w 1989 strażnicę OSP. We wsi istniał Klub Rolnika. Miejscowość stelefonizowana i zwodociągowana. W 2002 było 300 mieszkańców.

Rybiczyzna

Dawna nazwa Borcuchy. W 1929 roku we wsi działały trzy zakłady usługowe: kowalski J. Latały, sklep z artykułami spożywczymi S. Świostka oraz wiatrak należący do J. Kaczora. Od 1966 roku funkcjonuje jednostka OSP. W 2002 mieszkało 142 osoby.

Rzechów

Dawna nazwa „Rzechowo”, potem Rzechów. Jest to najstarsza osada w gminie. Pierwsza wzmianka pojawiła się już w 1190 roku jako Rechowo - w dokumencie regulującym sprawy własnościowe klasztoru w Busku. (Kodeks Dyplomatyczny Polski, tom I, strona 15). Wieś należała do biskupów krakowskich aż do 1789 roku, gdy dobra biskupie zostały przejęte przez państwo.

W 1569 roku dzierżawiona była przez Janusza Karczewskiego, podstarościego iłżeckiego, liczyła wtedy 7 kmieci na 7 łanach ziemi. Mieszkali też trzej zagrodnicy i dwaj komornicy.

W 1645 roku wieś obejmowała 9 łanów, mieszkało126 osób. W 1653 roku ludność wzrosła do 140 osób a w 1662 roku do 197 osób.

W 1876 wieś i folwark Rzechów należały do powiatu iłżeckiego, gminy Rzeczniów i parafii Iłża.

Rzechów Stara Wieś zamieszkała jest przez dawnych gospodarzy tubylców, którzy odrabiali pańszczyznę, a których w roku 1864 zastał Najwyższy Ukaz. W 1890 było 54 domy i 500 mieszkańców. Rzechów Nowa Wieś, czyli Kolonia powstała z gruntów dworskich, które ostatni dziedzic rozparcelował. Osadnicy Nowej Wsi przybyli z różnych-nawet dalekich stron, m.in.: z Jedlni, Zagnańska, Mirca i Szydłowca.

W okresie międzywojennym wieś należała do gminy Rzeczniów. W 1929 roku mieszkało w Rzechowie i koloni Rzechów 649 osób. Wieś należała do Sądu Pokoju w Siennie. Najbliższy urząd pocztowy znajdował się również w Siennie.

Kowalem w Rzechowie był K. Dziura. Artykułami tytoniowymi handlował Stanisław Góralski, a wiatrak posiadał S. Herman.

Mieszkańców Rzechowa nie ominęły cierpienia i zawieruchy wojenne. Źródła podają, że w 1241 Tatarzy dokonali tu krwawych morderstw, natomiast z 8/9 września 1939 doszło do starcia żołnierzy WP z Niemcami. Wróg spalił całą wieś. Ciekawą historię ma szkoła (zob. na dalszych stronach).

W 1986 powstała Filia Biblioteki Publicznej, którą zlikwidowano w 1992.

W Rzechowie istnieje Ochotnicza Straż Pożarna. Ostatnio wieś dzieli się na Rzechów-Kolonię – 123 mieszkańców i Stary Rzechów –203 mieszkańców, w skład, którego wchodzą przysiółki: Rzeczki, Przydatki i Gościniec.

Rzeczniów Kolonia

W 1921 roku miejscowość liczyła 87 domów i 479 mieszkańców, a w 2002 - 370 mieszkańców.

Rzeczniówek

Początki wsi sięgają XVI wieku. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1569 roku ze spisu poborowego powiatu radomskiego. W 1762 roku liczyła 9 kmieci, 12 półrolników, 5 zagrodników, 16 komorników, 9 czynszowników i 7 tak zwanych ludzi luźnych.

W 1880 roku wieś liczyła 54 domy, 413 mieszkańców, 856 mórg ziemi włościańskiej i 2 morgi dworskie. W 1827 mieszkało 308 osób w 72 domach, natomiast w 1921 było 66 budynków i 543 mieszkańców. W 1929 roku było 543 mieszkańców. W Rzeczniówku istniał sklep z artykułami tytoniowymi W. Tusinka oraz wiatrak K. Tuzinka.

Wieś zwodociągowano w 1997. W 2002 mieszkało 328 osób.

Wincentów

Nazwa odimienna. Źródła pisane podają inną nazwę - Gałganów. W 1880 Wincentów wchodził w skład dóbr Rzeczniowa, liczył 9 domów, 99 mieszkańców i 168 mórg ziemi włościańskiej oraz 5 mórg ziemi dworskiej. W 1921 mieszkało 99 osób w 16 domach. Wincentów jest najmniejszą miejscowością gminy Rzeczniów, w 2002 liczyła 23 osoby.

Wólka Modrzejowa

Pierwszy człon nazwy pochodzi od wyrazu „wolnizna”. Tym słowem określano ziemię leżącą na terenie Wólki, którą w XIX w. ich właściciel Gromski (stąd Dwór Gromski) nadał swym chłopom na własność i zwolnił od płacenia podatków. Drugi człon nazwy wywodzi się od rosnących na tym terenie modrzewi. W 1921 wieś liczyła 54 domy, które zamieszkiwały 263 osoby. Wieś i kolonia Wólka Modrzejowa liczyły w 1929 roku 712 mieszkańców. Sklep z artykułami spożywczymi należał do Majorów. Wokół wsi działały trzy wiatraki: jeden należał do S. Cieślaka drugi do S. Pastuszki a trzeci do J. Spyry.

W 2002 mieszkało w Wólce Modrzejowej 197 osób, a w Wólce Modrzejowej –Kolonii –238 osób. Do tego sołectwa należy Mołdawa położona w południowej części gminy, z trzech stron otoczona lasem.

Zawały

Wieś powstała na początku XIX wieku. Znajdujemy ją na mapie z 1839 roku.

Wieś i osada leśna należały w 1880 roku do parafii Grabowiec, gminy Błaziny, powiatu iłżeckiego. Liczyła wówczas 6 domów, 40 mieszkańców, 14 mórg ziemi. W 1929 roku we wsi działał sklep spożywczy D. Żabczyńskiej.

W październiku 1943 rozegrała się tu tragedia z udziałem niemieckich żandarmów. Mieszkańcy zostali zamknięci w stodole, którą hitlerowcy ostrzelali z pistoletów, a potem obrzucili granatami. Zginęło 51 osób, w tym 14 dzieci do lat piętnastu. Na skraju lasu w Zawałach znajduje się pamiątkowa płyta z krzyżem ku czci ofiar. 8 września 1985 r. w 40 rocznicę zwycięstwa nad faszyzmem odsłonięto obelisk na cześć pomordowanych, którzy uczestniczyli w ruchu oporu.

W swym wierszu upamiętnia te zdarzenia regionalna poetka M. Kawałek pisząc:

Zawitał jasny ranek
Ludzie się już budzili
Gdy nagle SS- mani
Do domów ich wchodzili

Tę ranną jesienną ciszę
Rozerwał na połowy
Donośny głos szwabskich rozkazów
Do mordu już gotowych

Wygnali ojców i matki
I śpiące półnagie dzieci
Aby im zabrać życie
I zgasić słońce, co świeci

Dym czarny sięga do nieba
Pali się wioska Zawały
Nikt już stąd żywy nie wyjdzie
Walczyć w leśnych oddziałach

W 2000 roku Zawały liczyły 58 mieszkańców.

INTERmedi@
certyfikat eurorenoma
Elektroniczna Skrzynka Podawcza
Biuletyn Informacji Publicznej
licznik odwiedziny: 0251232
Urząd Gminy w Rzeczniowie, Rzeczniów 1, 27-353 Rzeczniów, pow. lipski, woj. mazowieckie
tel.: +48.(48)6167024, +48(48)6167004, fax: +48.(48)6167310, email: urzad@rzeczniow.pl, http://www.rzeczniow.pl
NIP: 811-12-74-584, Regon: 00054525400000
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG 2.0 AA
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x